خانه ارتباط با ما درباره ما
شنبه, ۱۳ مهر , ۱۳۹۸ساعت : ۱۱:۵۸کد مطلب: 18235

به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد انتشار نخستین شماره «ماهنامه طوبی»

اولین‌ها در اذهان ماندگارند

طوبی با وجود اینکه با سیلی صورت خود را سرخ نگهداشته بود، خم به ابرو نمی آورد اما بزرگترین سیلی که کاری ترین سیلی بود را از خودی ها خورد و برای همیشه ساکت شد.

محمد ملک آبادی * : یکی از دلایلی که اولین ها را در اذهان ماندگار می‌کند تأثیرگذاری در قلب و وجود انسان است که آن را برای همیشه ثبت و ضبط و در گوشه صندوقچه  قلب اش جا خوش می‌کند.

ماهنامه طوبی یکی از این اولین ها در کاشان بود که اولین شماره اش در قطع روزنامه با ورقهای کاغذی ضخیمی به ضخامت اراده مدیر مسؤولی که طی این مدت چه رنج ها که نکشید و چه دشمنام ها که نشنید و چه تهدیدهایی که نشد.

اما آنچه از ماهنامه طوبی بعد از توقف انتشار آن مانده بود این بود هر وقت و هرکجا که صحبت از  نشریه می شد، ناخودآگاه نام و یاد طوبی  برایم زنده می شد.

طوبی سالها بود منتشر نمی شد اما خیلی از کسانی که دل در گرو آن داشتند هنوز هم وقتی مقابل کیوسک مطبوعات قرار می‌گیرند بدنبال گمشده ای  هستند که روی جلد آن لوگوی طوبی خونمایی کند.

طوبی آن زمان هم که منتشر می شد روز معینی برای انتشارش نداشت و به دلیل تنگناهای مالی بی نظم بود و برای همین بود که آخر ماه که می شد همه منتظر انتشار آن و حضورش روی کیوسک مطبوعات بودند.

گاهی به دلیل مشکلات مالی آنقدر دیر منتشر می شد که اعتراض صاحبان کیوسک مطبوعات را که باید پاسخگوی  مراجعات مکرر مخاطبان طوبی باشند را به دنبال داشت و مدعی بودند نمی توانند جوابگوی مخاطبان طوبی باشند.

اما آنچه طوبی را سرو پا نگه داشته بود همت و اراده مدیر مسؤول سختکوش آن دکتر حمیدرضا فهیمی تبار و عشق و علاقه جوانانی بود که بدون هیچ چشم داشتی تلاش می کردند تا در آخر هر ماه ماهنامه منتشرکنند.

روزهای آخر ماه که می شد شب روز و خستگی معنا نداشت، تایپ  اخبار و مطالب با رایانه ای که خوراکش به جای نرم افزار‹‹ویندوز›› نرم افزار «داس» بود و شب تا صبح بیداری و تایپ و صفحه بندی و آخرالامر چاپ در چاپخانه های قم بود.

چاپ و انتشار ماهنامه طوبی پایان کار نبود، از لایی زدن و بسته بندی سهمیه هریک از کیوسکهای مطبوعاتی و توزیع آن با موتورسیکلت مراحل پایانی کار یک شماره نشریه ماهنامه طوبی طی یک ماه فعالیت بود که برخی اوقات به جای یک شماره دو شماره مانند ساندویچ های دو نونه می شد تا جبران عقب ماندگی ماههایی که به هر دلیلی چاپ و منتشر نمی شد شده باشد.

ماهنامه طوبی یک ویژگی هم داشت درخانه باز بود و طی این مدت خیلی ها آمدند وبعد از مدتی رفتند و پشت سرشان را هم نگاه نکردند اما برخی هم از ابتدا تا انتها با طوبی ماندند وفادار بودند چرا که مسائل مالی برای آنها معنا م مفهومی داشت و آنچه که آنها تا آخرین شماره وفادار به طوبی نگه داشته باشد، عشق و علاقه واقعی به طوبی بود.

طوبی با اینکه از ابتدا با مشکلات مالی روبرو و به شدت در مضیقه بود و آنچه را که از سهم آگهی باید به سفره طوبی می آمد اما ویژه نامه های روزنامه های سراسری آن  را از سفره طوبی می قاپیدند و سفره طوبی همچنان خالی بود و با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشته و به امید روزهای بهترو آفتابی به حرکت خود در این مسیر ادامه می‌داد.

اما طوبی با وجود اینکه با سیلی صورت خود را سرخ نگهداشته بود، خم به ابرو نمی آورد اما بزرگترین سیلی که کاری ترین سیلی بود را از خودی ها خورد و برای همیشه ساکت شد.

.

*خبرنگار نشریه طوبی

برچسب‌ها:
اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

© تمامی حقوق برای پایگاه تحلیلی خبری مشکات آنلاین محفوظ است و بازنشر هر نوع از محتواهای سایت منوط به اجازه مدیر سایت می باشد.