خانه ارتباط با ما درباره ما
جمعه, ۳۱ مرداد , ۱۳۹۹ساعت : ۲۳:۵۷کد مطلب: 20358

فردا درختان توبه می کنند

محسن غفاری:  ای کاش هرگز جوانه نمی زدم .ای کاش برتن درخت نمی روییدم و از سوز تشنگی می‌سوختم. ای…

محسن غفاری:  ای کاش هرگز جوانه نمی زدم .ای کاش برتن درخت نمی روییدم و از سوز تشنگی می‌سوختم.

ای کاش آتش به جانم می افتاد و خاکستر می شدم. ای کاش این درد به جانم نمی افتاد و همچون شاخه‌های دیگر به زندگی آرام خود دل خوش می کردم.

کاش همچون شاخه‌ای هرز و خشک زیر پای رهگذران می پوسیدم. اصلا شاخه نبودم، چوب نبودم، به چشم نمی آمدم، ای کاش دست های آلوده ات مرا نمی برید، نمی انداخت و نمی تراشید؛تا تیری بسازد سهمگین و کشنده ی آلوده به زهر. چه می شد اگر به اندیشه ی نفرین شده ات نمی افتاد که این چنین از شاخه ای غریب تیری بتراشی، به سهمناکی ماری زهرافشان؟

کاش به اندیشه‌ی چرکینت نمی رسید که دو تیر بتراشی و در دو سوی، به هم ببندی و سه شعبه ی هول انگیزی بسازی هراسناک.

کاش اصلا به نینوا نمی رسیدی. ماری گزنده یا کژدمی تیز رو کارت را می ساخت تو که به هر ضربه ای از پا در نمی آیی. الا همان ماری که در خفا تو را بگزد یا کژدمی زهرآگین که کارت را تمام کند.

تو هفت جان داری مثل سگ. آن روز در آن غوغای فریب و نیرنگ که با کوله باری از تیر و کمان به دستور مردی متعفّن و سیاه روی از صف سپاه بیرون زدی و رو در روی خیمه های امام مظلوم ایستادی و گستاخانه چشم در چشم های او دوختی و لبان هرزه ات را به پوزخندی احمقانه کج کردی ؛ کاش زمین دهان باز می کرد و تو را همچان توبره ی نجاست می بلعید.

کاش دست نداشتی،کاش کمانت می شکست و زه آن می برید.

کاش مرا در کمان نمی گذاشتی و به ضرب تمام نمی پراندی منِ شرمگین را.

ای کاش به قضای الهی می شکستمو پیش پاهایت می افتادم و شرمنده تر از هر موجودی ، در خاک فرو می رفتم و این زمان را نمی دیدم که در دل آسمانی که امام مظلوم، کودکش را روی دست برده بود به پرواز درآیم. زمان باید می ایستاد؛ من باید می شکستم. نفرین برتو ،با من چه کردی؟این چه سرنوشت شومی بود که برای من رقم زدی؟ دستهایت بریده و اندیشه ات سوخته باد ای فرزند شیطان. هزاربار نفرین برتو و دنباله هایت. گناه من چه بود که تیری ساختی سه شعبه و در معرکه ای ناجوانمردانه در کمان بردی و پرتاب کردی به ضرب تمام. به کجا؟به چه نشانه ای؟ چرا این پوزخند میمون وارت تمام نمی شود.

کاش می چرخیدم به سوی خودت و درسینه ی سیاهت می نشستم تا تاریخ به نفرت و نفرین از من یاد نکند. به کجا می روم چنین با شتاب باد؟ این که همان امام تنهاست. این هم کودک نورسیده است روی دست او. ناله می کند، ضجّه می زند. انگار سالهاست نه شیر خورده نه آب دیده.

کاش بشکنم کاش زمان در جا بماند.آه این گلوی کودکی تشنه است ؟ این گلوی اوست؟ این منم تیر سه شعبه. ای آسمان فرو بریز، ای هستی از هم بپاش. آه این خون کودک است که به هوا می پاشد این ناله پدر است در عزای کودکش. خدایا با این همه شرم چه کنم؟

کاش هرگز جوانه نزده بودم. کورباد چشم سه شعبه ی من که بر بلورین گلوی تو نشستم. می بینی عاقبت شوم مرا. آه امام مظلوم همه ی هست و نیست این سرزمین را تکان داد. سیاه باد روزگارت ای حرمله ی کودک‌کش. مرا در خون خدا شناور می خواستی ای بوزینه ی کج اندیش سیاه دل، صله می خواستی؟

من از چوب بودن خود شرمگینم. درد دارم، شرم دارم می دانم علاج کار من آتش است.

کاش به زمین گرم می خوردی. شکسته باد هرچه چوب است، هرچه تیر است، سیاه روی باد هرکه حرمله… اینک توبه می کنم.

برچسب‌ها:,
اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

© تمامی حقوق برای پایگاه تحلیلی خبری مشکات آنلاین محفوظ است و بازنشر هر نوع از محتواهای سایت منوط به اجازه مدیر سایت می باشد.