خانه ارتباط با ما درباره ما
سه شنبه, ۱۸ تیر , ۱۳۹۸ساعت : ۲۲:۰۴کد مطلب: 16470

«دوئل سیاسی» نیم قرن پس از «طوقی»

بازیگران در هر دو فیلم، با تسبیحی از گرد راه می رسند، ابرویی کج کرده و نسیمی هم گوشه کت شان را تکان می دهد و نهایتاً با تن صدایی منحصربفرد، جماعتی را تهدید می کنند. در فیلم دوم، بازیگران سعی می کنند تا مانند آسید مصطفای فیلم طوقی، استوار گام بردارند و مانند آسید مرتضای آن فیلم، صادقانه سخن بگویند. صلابت و صداقتی که بیش و پیش از آنکه به متن «فیلمنامه» و «ادا اطوار» بازیگران مربوط باشد، به حضورشان در آن نقش و یا باور داشتن دیالوگ شان مربوط است.

صادق صدقگو: ‎فیلم «اتمام حجت» نیم قرن پس از «طوقی» تولید و اکران شد. «طوقی» فیلمی به کارگردانی و نویسندگی زنده یاد علی حاتمی است که در سال ۱۳۴۹ در کاشان ساخته شد. فیلمی که بازیگران معروف دهه چهل و پنجاه مثل حمیده خیرآبادی، بهروز وثوقی و ناصر ملک مطیعی در آن به ایفای نقش می پردازند و داستان آن آمیزه‌ای از چند واقعه اما بر یک محور اصلی شکل گرفته است: رعایت اصول جوانمردی و پاس‌داری از شرافت.

این بازیگران شاخص و پرآوازۀ قبل از پیروزی انقلاب، از شاهزاده ابراهیم و مسجد آقابزرگ تا باغ فین و خانه بروجردیها، دیالوگ‌های ماندگاری دارند و در روایت این فیلم، هرکدام در چهارچوب ارزشها، فرهنگ، آداب و رسوم دهه چهل، از محور اصلی فیلم فاصله نمی گیرند و در هر جایگاهی زندگی جوانمردانه همراه با شرافت، انصاف و صداقت را فراموش نمی کند.

هرچند که اکران فیلم مذکور، مربوط به ۸ سال قبل از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی است اما در چهارچوب قوانین و ضوابط دوران پهلوی، در زمره فیلم‌های غیر مستهجن محسوب شده و حامل پیامی برای جامعه است.

بهره گیری از ابزار رسانۀ دیداری به منظور ترویج زندگی شرافتمندانه، رفتار جوانمردانه و گفتار صادقانه ، موضوعی است که علی رغم برخی انتقادات جدی به حواشی ماجرا، در این فیلم به وضوح دیده می‌شود و مخاطب نیز اثرات این پیام اخلاقی و انسانی را در فرمت مولتی مدیا (فیلم) دریافت می‌کند.

پس از نیم قرن، این بار به جای آن فیلم سیاه و سفید ۱۴۰ دقیقه‌ای، فیلمی رنگی با جلوه های بصری ویژه و زمانی حدود ۷ دقیقه اکران شده است. بازیگران در هر دو فیلم، با تسبیحی از گرد راه می رسند، ابرویی کج کرده و نسیمی هم گوشه کت شان را تکان می دهد و نهایتاً با تن صدایی منحصربفرد، جماعتی را تهدید می کنند.

در فیلم دوم، بازیگران سعی می کنند تا مانند آسید مصطفای فیلم طوقی، استوار گام بردارند و مانند آسید مرتضای آن فیلم، صادقانه سخن بگویند. صلابت و صداقتی که بیش و پیش از آنکه به متن «فیلمنامه» و «ادا اطوار» بازیگران مربوط باشد، به حضورشان در آن نقش و یا باور داشتن دیالوگ شان مربوط است. باور داشتنی که سخنان را از دل بر می آورد و لاجرم بر دل مخاطب می نشاند و از این رو اثرگذار است.

و‌ بر این اساس می‌توان ادعا کرد ملک‌مطیعی و وثوقی علی‌رغم اینکه در مقابل کارگردان و دوربین ۳۵ میلیمتری‌اش نقش بازی می‌کردند، اما «خودشان بودند» و مخاطب را برای آنچه در سر داشتم، فیلم نمی‌کردند!

و بازیگرانی دیگر، به جای آن که سیاست‌شان عین دیانت‌شان باشد، دیانت‌شان هم مانند سیاست‌شان شده است و همه مردم شهر را فیلم کرده‌اند.

فیلمی با موضوع دوئل سیاسی اما در صحرائی بدون کاکتوس!

فیلمی وسترن که در آن، توسعه و پیشرفت کاشان را گروگان گرفته‌اند تا در لباس تقوا و در پوشش رفتارهای مثلاً فراجناحی! با فرد یا افرادی دیگر «تسویه حساب» می‌کنند تا در باور خود «ماجراجوی پیروز» باشند!

اشتراک گذاری

مطالب مرتبط

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

© تمامی حقوق برای پایگاه تحلیلی خبری مشکات آنلاین محفوظ است و بازنشر هر نوع از محتواهای سایت منوط به اجازه مدیر سایت می باشد.